ÖYKÜ-YEĞEN

Y E Ğ E N

May oteli, hakkında türlü söylentilerin dolaştığı, bir zamanların ünlü otellerinden. İşe mafya karışmış, kara para aklamak için kullanılmış deniliyor. Dolup taşarmış eskiden. Şimdi bomboş. Bahçesini otlar bürümüş. Aynalı kapılar, merdivenler, merdivenlerin altından balkona doğru yardım istercesine uzanan mor begomfiller yalnız, mahzun. Terkedilmişliğin sızısı sinmiş her yere. Eski günleri anımsatan yalnızca bahçede otlayan atlar. Kırık ağaç dalları otelin bırakılmışlığını daha bir pekiştiriyor.
Bu gün atlar yok. Otelin bahçesindeki zeytin ağaçlarının altında yemek yiyenler, bahçe duvarının üzerinde güneşlenenler hep var. Değişik kesimlerden insanlar bu sahilde buluşmuş, ama kaynaşamamışlar.
Bir yanda, sahildeki zeytin ağaçlarının altına sofra kuranlar, bir yanda son model arabalarıyla hava atan bikinili kızlar. Bir de gelenekselle modern arasında sıkışıp kalmış, bocalayanlar... Ne sofra kurabiliyorlar sahile, ne de yemekten vazgeçebiliyorlar. Çocuk bu; moderni, gelenekseli ne bilsin. Evde hazırlanmış ekmek arası sandviçini kaptığı gibi “Otur, burada ye!” lere aldırmadan sahilde döke saça yemeye başlıyor. Anneler yerin dibine geçe dursun, babalar oralı bile olmuyorlar.
Sahilin hayli uzak bir kıyısında, sadece kaba inşaatı bitmiş, bazılarını içinde işçilerin yatıp kalktığı yazlık evler sıra sıra sırıtıyor. Manzarayı betonlama çalışmaları tüm hızıyla sürüyor. Yılda yalnızca bir-iki ay, belki bir-iki hafta kalacakları evlerini, sahilin katli pahasına yaptıranların mutluluğuna diyecek yok. Bu evleri her görüşümde, “Keşke bunların yapımı yasaklansa da devlet birkaç katlı yazlık evler yaptırıp kiraya verse !” ütopyası şöyle bir konuk oluyor içime. Ta uzaklarda, bu evlerde çalışan işçilerin kıpırtısını görebiliyorum. Bir yanda çalışanlar, bir yanda denizin tadını çıkaranlar... Bir-iki kilometre uzaktaki bir otelin bahçesindeki çeşmeden su taşımak zorunda olsak da, denize ulaşmak için dakikalarca yürüsek de, zamanımızın çoğu (özellikle kadınların) yemek yapıp bulaşık yıkamakla geçse de, görünüşte biz de denizin tadını çıkartan şanslılardanız.

XXX


Yakınımızdaki zeytin ağacının altına, kuru otların üzerine, hemen kalkıp gidecekmiş gibi çökmüş. Orta yaşlı, kara-kuru bir adam. Gömleğinin cebinden sigara ve kibrit çıkartıyor. Sigarasını yaktıktan sonra kibriti cebine koyuyor. Sigarasından şöyle bir nefes çekip çevreyi incelemeye koyuluyor. Denize girecekmiş gibi bir hali yok. Bakışları bizden yana yöneldiğinde daha sigarasının yarısını bile bitirmemişti. Alelacele sigarasının kalanını kuma gömüp bir sigara daha çıkartıyor ve bize doğru yürüyor.
—Amca ateşin var mı? Gömleğinin sağ cebinde az önce koyduğu kibrit kabarıp duruyor, kafasını uzatıverecek neredeyse! Nerelisin amca?
—Niye sordun? Mehmet konuşmak istemiyor. ‘amca’ sözüne bozulmuş gibi. Adamın sorusuna, içinde “Sana neler!”, “ Seni ilgilendirmeziler”, “Kazık kadar adamsın, nerden amcan oluyorumlar?” barındıran bir başka soruyla karşılık veriyor: Sen nerelisin?
Eliyle sol yakadaki köyleri işaret ediyor. “Taaa o köylerde çobanım. Ben aslında Sökeliyim. Biraz beride kalıyom. Sorma amca, morallerim çok bozuk. Koyunları beriye getiriyom, orda ot yok. Hanımla çocuklar köyde kalıyo. İneklerin başındalar. Ben burda koyunlara bakıyom. Nereliyim dediydin amca?
—Manisalı.
—İçinden mi?
Her cümlenin ya başında, ya sonunda ısrarla ‘amca’ demesi Mehmet’i iyice kızdırıyor. Yüzünden, ses tonundan belli, patlamak üzere.
—Soma’lıyım. Sabahtan beri amca deyip duruyorsun, sen kaç doğumlusun?
—Kırk dokuz.
—Ben elliliyim. Bu kez öfkesinin haklı çıkmasının gururu gelip oturuyor dudaklarına belli belirsiz. “Gördün mü, amca olacak kadar yaşlı değilim!” okunuyor yüzünden.
—Benden küçükmüşsün be amca. Amca be, (‘amca’nın dozunu sanki inadına daha da artıyor.) moralim çok bozuk. Çoluk çocuktan ayrıyım. Hepsi köydeler. Oğlan desen İmam Hatip’de okuyo. Lise sonda.
—İmam mı yapacaksın?
—Öyle olacak, tertip.
—Öte dünyanı garantiye alacaksın desene!
—İlahi tertip, sohbetin çok hoş. Demek şimdi sen Manisalısın? Benim bi asker arkadaşım vardı, Manisalı. Ama o Alevi’ydi. Ben değilim.
—Alevileri sevmiyor musun?
—Hepimiz Allah’ın kuluyuz, amca. ‘Amca’ diyom ya, sen benden ufakmışsın. Ağız alışkanlığı işte. Senden iyi olmasın, o arkadaşım öyle iyi bi insandı ki, şimdi görse, boğazlarıma sarılır. Kardeşim gibi severim. Sazı o bırakır, ben çalardım. Ben de güzel saz çalarım.
—Benim bildiğim, çobanlar kaval çalar.
—Ben saz çalıyom. Dinleyen yok ya, olsun. Oğlan bana kızıyo; “Baba bırak o sazı, koyunlar kaçıyo!” diyo.
Konuşurken kırpıştırıp durduğu serçe gözlerine minicik mutluluk pırıltıları gelip gidiyor. Konuşacak birini bulmanın sevinci ve onu kaybetmeden her şeyi anlatıp bitirebilmenin telaşıyla üst dudağını hafifçe yukarı kaldırıp gözlerini kırpıştırarak hızlı hızlı anlatıyor.
—Adresin varsa, ver de tertip sana davetiye göndereyim. Bu ay kızım evleniyo.
Bir yanıt alamayınca, istenmediğini anlamanın hüznüyle biraz mahcup, önerisini yineliyor. Varsa tabii.(Vermek istersen, diyemiyor. Bir devlet memurunun belli bir adresi olacağını o da biliyor, ama geri çevrilme korkusuyla ‘varsa’ yı yeğliyor.)
—Kusura bakma, ben biraz uzanıp dinlenecektim.
—Hadi sen yat tertip, ben de oturup kafamı dinleyim.
On dakika kadar oturduktan sonra, kalkıp sahilde yürümeye başlıyor. Birilerinden daha ateş istiyor ve ayaküstü konuşmaya duruyor. Yüzünü göremiyorum, yine sigarasını eline alıp ateş istediği anlaşılıyor. Onlarla pek uzun konuşmuyor, sigarasını yakıp sahil boyunca yürüyüp gidiyor.
Bir-iki dakika sonra da Mehmet kalkıp denize giriyor. Biri, kurtulmanın sevincini, öteki ise reddedilmenin burukluğunu yaşayan iki adam. Bir ona, bir ötekine bakıyorum. Erkek olmak, yoluna çıkmak istiyorum. Benden ateş istesin, konuşsun, dinleyim, istiyorum......

Birkaç gündür, sürekli sahilde dolaşıp ondan, bundan ateş isteyerek konuşacak birilerini arayan bu adama alıştım sanki. Hemen her gün geliyor, ama artık bize yanaşmıyor, yalnızca selamlaşıp gidiyor. Belki de onu anlayacak, dinleyecek birini arıyordur. Öyle birilerinin varlığından hala umutlu demek. (Ne güzel!) Kırmızı-yeşil çizgili tişörtü hep üstünde. Bu yüzden, eğer sahile gelmişse, hemen ayırt edebiliyoruz. Sık sık kullandığı ‘amca’ sözünden dolayı adını ‘yeğen’ koyduk.
“Bak senin yeğen iskeleye doğru gidiyor.” “Bu gün yeğen gelmemiş” “Yeğen bu gün bizden önce gelmiş.” Mehmet her sahile inişinde “Yeğen gelmiş mi?” diye soruyor. Belki öylesine. Belki de değil. Kim bilir?

Read more...

BABAM SENİN İÇİN AĞLIYOR-ÖYKÜ

BABAM SENİN İÇİN AĞLIYOR


Bir türlü eskitemediğin yeşil dallı pazen entarini giymişsin. Dalların yeşili, gözlerinin yeşiline eş. Gülüyorsun, ama gözlerin, o güzelim gözlerin yine bulutlu. Nasıl biriktirdin onca hüznü?
“Allahım n’olur al canımı. İyiler ölür, kötüler kalırmış, o kadar kötü müyüm ben? Ezanlar hürmetine al canımı...” Her ezan okunuşta böyle konuşuyorsun. Ezandan nefret eder oldum. Korkuyorum. Çok korkuyorum. Seni yitirmenin hüznü çörekleniyor yüreğime, ezan sesiyle. Her çarşıya, pazara gidişin bana bin işkence. Gelişini yürek gümbürtüsüyle bekliyorum. Duyduğum salaları sana yoruyorum. Konuşma böyle n’olur! Bu kalabalık evde beni en iyi sen anlıyorsun. Keşke ben de seni anlayabilseydim. Çabalıyorum, olmuyor. Bilmediğim şeyler var, soramıyorum. Sana sevgimi bile söyleyemiyorum. “Böyle konuşma, seni çok seviyoruz...” diyemiyorum. Bize susmayı öğrettiniz. Tıpkı size öğrettikleri gibi. En yakınımıza uzaktan bakmayı öğrettiniz. Acılarına seyirci kalmak beni yiyip bitiriyor. Sana sarılamamak, sıkıntılarını paylaşamamak öldürüyor. Birlikte görünüyor, yalnız yaşıyoruz. Birbirimize hep uzaktan bakıyoruz. Sevgimiz, mutluluğumuz, acımız öfkemiz hep içimizde. İyiyi de kötüyü de paylaşamadan yaşıyoruz.
“Seksenlik dede gibi oturacağına çorapları yama!” Cevap versene. “Bütün gün tarlada çalıştım, yoruldum,” de. “Sabah ezanla kalktım, hamur yoğurdum, ekmek pişirdim, yemek yaptım,” de. Ne olur konuş! “Elektrik lüks olmaktan çoktan çıktı. Bütün komşuların elektriği var, sen inadından bizi karanlıkta oturtuyorsun!” de. Hadi konuş, hadi konuş...
—Baba bu karanlıkta iğnenin gözünü ben bile göremiyorum.
—Sen sus, bok olmadan kokma! Bu yok zamanda başıma bir de elektrik masrafı çıkartmayın. Masrafımız az sanki. Ortakçılıkla karnımızı zor doyuruyoruz. Hanımlık sizin neyinize. Oturdukları ahır sekisi, çağırdıkları İstanbul türküsü.

XXX

Avluya kocaman bir ateş yakmış komşular. “Ananda değgin var, terleteceğiz,” diyorlar. Seni anlayamadığım gibi, onları da anlayamıyorum. Değgin ne demek? Nasıl terletecekler? Ateşe durmadan çalı çırpı taşıyorlar. Hazreti İbrahim geliyor gözlerimin önüne. Güzel şeyler düşlemek istiyorum, olmuyor. Sen yine suskun, sessiz bekliyorsun.



—Bana tövbe getirt.
—Hayır, olmaz. (Tövbe ölüm demek.)
—Olur.
—Olmaz anne.(Tövbeden nefret ediyorum.)
—Niye ağlıyorsun? Ağlama kızım, bu herkesin başına gelir. Öleceğimi biliyorum, buna kendinizi alıştırın. Hadi kızım, şimdi bana tövbe getirt.
—Doktora git.
—Kaç kez gideceğim? Bilemediler işte. (Doktorlardan nefret ediyorum.)
İstemeye, istemeye tövbe getirtiyorum. Bir yandan da omuzlarını ovuyorum, ağrısı birazcık azalsın diye. Gözyaşlarım omuzlarına dökülüyor. Bal rengi yeleğinin üstünde gözyaşı damlaları. Oda gurbetten acı, oda ıpıssız. Dışarıda ateş yanıyor. İçimdeki ateşe destek gibi. Umarsızlığın korkunç uçurumundayım. Ne yapabilirim çocuk başımla?
—Tek üzüldüğüm sensin. Benim gibi sessizsin. Ezerler seni de. Kendine iyi bak, ezdirme. Abinler, ablan, hatta kardeşin bile bir yol bulur kendilerine. Sen ağzındaki lokmayı bile verirsin. Bu kadar sessiz olma.
İçimde bin bir sevgi sözcüğü, sana açamıyorum. Tövbe getirtiyorum, gereksinimin olmadığını bile bile. Kırılacağını bilmesem, yapmazdım bunu. Kimi kırdın, kimi üzdün? Kendinden başka herkese iyiliğin dokundu. Mahallenin Karamanlı Gelin’i, Güzel Gelin. Kel Hacı’nın Meyrem Aba anlattıydı: Uzun zaman adını söylememişler. Karamanlı Gelin, ya da Güzel Gelin diye anarlarmış. Karamanlı Yenge olduğun günleri de ben biliyorum.

XXX

Koş kızım, şu şeftalileri çalının altında oturan amcalara ver. İşten geliyorlar, yorulmuşlardır. Buz gibi kuyu suyuyla yıkadım. Serin serin yesinler. Çabuk ol, baban görmesin. Akşamüzeri de Göçmen Hatçe’yle Leyli Osman’a uğrayıver. Sepette elma var, ikisine paylaştır. Aman dikkat et baban görmesin. Geçen gün Seyare Aba’ya iki çürük elma verdim diye kıyameti kopardı. Biz iyi kötü bulup yiyoruz, onlar hiç bulamıyorlar.

XXX

Ateş kor olmuş, üstüne yeşil dallar atıyorlar bu kez, bir de Antep kilimini. Yatıyorsun. Kurbanlık koyun gibi. “Oğlunu bana kurban et İbrahim! Oğlunu bana kurban et İbrahim!” Sen kendini kurban ediyorsun sanki.
Evin önünde senin diktiğin yaban gülleri. Gül kümesinin iki yanında biri mor, öteki beyaz leylaklar. Onları da sen dikmiştin. Önde Kadifeler, Akşam Sefaları, Doktor Gözleri, Konya Gülleri... Bütün dünyanı çiçekler doldurmuş, acılarının üstüne diktiğin çiçekler. Bahçenin çevresine duvar görevi görsün diye dikilen yabani iğdeler baharda çiçek açınca mis gibi kokuyor.
Bahçe kapımız yok. Kapı niyetine kocaman bir çalı dalı koyuyoruz. Dikenli olduğundan hayvanlar pek yanaşmıyor.
.
Çalı kapının bir yanından tutup çekiyorlar, açılıyor. İçeriye bir fayton giriyor. Seviniyorum. Hastaneye gideceksin sonunda. Doktorlara güvenmeye başlıyorum. Komşular kollarına girmişler. Duruyor, uzun uzun evin duvarlarına, çiçeklere, ağaçlara bakıyorsun. “Geri döner miyim, Fikriye?” Komşular seni teselli etmeye çalışıyorlar, ama sende ses yok. O tümce sorudan çok, yanıt gibi. “Bir daha evime dönemeyeceğim!” diyorsun sanki.

Sabah erkenden kalkıyorum. Bahçedeki tandırda ekmek pişirmeyi öğrendim. Kardeşim de yemekleri yapıyor. Ablam senin yanında kaldığı için evin bütün işleri bize kaldı. Yakınmıyoruz. Sen hastaneden çıkınca da her işi biz yapacağız. Seni hiç yormayacağız. İneklere bile biz bakıyoruz. Ot yoluyoruz, besliyoruz onları. Sularını veriyoruz. Atların suyunu ben veriyorum artık. Önceleri çok korkuyordum. O kadar büyükler ki, kendimi devler ülkesinde sanıyorum. Kovayı elimde görünce garip bir ses çıkartıyorlar. “Gülüyorlar,” dedim babama, “benimle dalga geçiyorlar. Kovayı taşıyamıyorum, yarım dolduruyorum, belki de ondandır.” Babam, “ Onlar ne anlar dalga geçmekten? Kişniyorlar, susadıklarını belli ediyorlar,” dedi. Sen gelince göreceksin nasıl çalıştığımızı. Seni hiç üzmeyeceğiz. Yarın ben geleceğim hastaneye. Sana anlatacak öyle çok şey var ki. Dün sıra kardeşimdeydi, hiçbir şey anlatmadı. Nasıl olduğunu sorduğumda “İyi,” deyip geçiştirdi.

XXX

“Ağa, ağa..........sabi......” Bu, amcamın sesi. Anlayamıyorum. Niye Çerkezce konuşuyorlar? Gizli bir şeyleri olunca Çerkezce konuşurlardı. Şimdi ne oldu acaba? “sabi” çocuk demek. Başka hiçbir şey anlayamıyorum. Bizden ne saklayabilirler? Hem de gecenin bu saatinde... Yoksa? Akşamüzeri Osman abim gelmişti, “Annem seni istiyor,” demişti babama. “Yorgunum, tarladan yeni geldim, gidemem,” demişti babam. Yoksa? Olamaz! Hani çocukların duası kabul edilirdi? Ne çok dua ettim, sağır mısın Allah’ım? Hani her şey senin elindeydi? Ne istedin ondan?
—Anan ağırlaşmış. Siz sabah amcanlara gelin, oraya çıkaracağız. Şimdi yatın, korkacak bir şey yok.
—Yalancı Allah!
—Sus, günaha girme. O da nerden çıktı?
—Sevmiyorum işte. En büyük falan değil. Annemi yaşatamadıktan sonra, ben n’apıyım onu? Beceriksiz.
—Anan ölmedi gızım. Ağırlaşmış biraz.
—Sen de yalancısın. Öldü işte. Ölmediyse, niye amcam gece yarısı geldi? Niye bizden gizli konuşuyordunuz?


XXX

Kendimi ezdirmedim, seni sevdiğimden, bunun için elimden gelen her şeyi yaptım. Büyüdüm. Oku demiştin, okudum. Şimdi evden ayrılıyorum. Bir siyah-beyaz resmin vardı, büyüttürdüm, odama asmak için. Başka hiçbir şey almadım, anı olsun diye. Aslında ona bile gerek yoktu. Sen tüm renklerinle içimdesin; yeşilli pazen entarin, yeşil gözlerin, zamanından önce ağarmış saçların, siyah beyaz başörtünden çıkmış, alnına gelmiş. Gülüşün var içimde; kırık-dökük, ağlayışın; ince ince, sessizce, kimseye göstermeden, kendine kahredişin var; başkalarının yanlışları için bile...
Eşyalarımı topluyorum, içim buruk. O Antep kilimini götürmek istiyorum. Şimdilik halı almam olanaksız. Zaten daha para kazanmaya başlamadan hayli borca girdim; masa, sandalye, bardak, tabak, v.s. aldım. Bahçeye çıkıyorum. Babama, “Kilimi alayım mı?” diye soracağım. Ağaçların altında yine. Hem ağaçlara aşı yapıyor, hem de türkü söylüyor. (Seni ne çok üzmüştü.) Sesi hüzünlü. “Yazı beraber geçirdik, güzün ayırdı felek...” Güzün değil, “kışın ayırdı felek” olması gerek. Ne diye türkünün sözlerini değiştiriyor? Önce kızıyorum. Niye kış değil de güz? Yoksa senin için mi üzülüyor? O denli duygulu olabilir mi? Bize hiç belli etmedi ki. Yalnızca öfkesini gösterdi. O da sevgisini bir suç gibi saklamıştı belki de. Senden ayrılışımız Eylül’e rastlıyor. Eylül güz ayı değil mi? Belki babam seni seviyordu. Yaklaşıyorum. Ağlıyor! Yüzünü ağacın ardına gizlemiş, ağlıyor. Babam senin için ağlıyor!

BİRİLERİ

Read more...

ÖYKÜ-KORKULAR

                                            

 

 

                Bir şeyler var bu rüzgârda çocukluğumdan: Harman yerleri, döven, inatçılık simgesi Kırat ve yumuşak başlı Doru... Hepsi dans ediyor karşımda.

                Bir şeyler getiriyor bu rüzgâr çocukluğumdan. Alt üst edip anılar çuvalını salıveriyor gönlümün göğüne.

                İnceden hüzünlü bir ses –düğün günü havaya sıkılan kurşunlardan birinin sekmesi sonucu ölen Çerkez kızı, -gelini mi desem?- güzel Hanife’nin türküsünü söylüyor.

                Kulağımdaki ses alıp götürüyor beni geçmişin gizemli bahçesine. Yaşamadığım zamanları yaşıyor, görmediğim insanları görüyorum bu sesle. Hanife masum, Hanife sitemkar. Onu vuran kurşuna bakıyor, gözleri damadı arıyor, son bir kez görmek için. Gözlerim Hanife’den ayrılmıyor.

                Boğazım düğüm düğüm, gözlerimde kara bulutlar... Kucağımda minik danaya vermek için topladığım sarmaşık otları. Koşum yarıda noktalanmış. Sevincim gölgeleniyor birden.

                Nasıl da korkardım, ben de onun gibi ölürsem diye. Vurup utancın kafasına babama söylerdim: “Kurşun sıkmasınlar benim düğünümde!” derdim. Acaba evlenmesem mi? Ama, gelenekler, görenekler, toplum beni öyle koşullamış ki, evde kalma korkusu, ölüm korkusunun tepesine taht kuruverirdi. Ne yardan, ne serden...

                Tam gelinliğini giyip damatla Çerkez oyunları oynarken... Ne güzel olurdu Çerkez düğünleri. Kızlı, erkekli sabahlara dek eğlenirdik. Adetlerimize kaç-göç girmemişti daha. Şimdilerde biz de öğrenir olduk erkekten kaçmayı.

                Hanife’nin düğünü, asmaların altında yapılan ablamın düğününe karışıyor. Yoksa ablam Hanife mi?  Tam yirmi dört yaşında. Hanife de böyle geç mi evlenmişti acaba? İşte yine kurşun gibi bir korku saplandı içime. Ben de ablam gibi geç evlenirsem!..”Evde kaldı,” diyorlardı. “Zaten Çerkez kızları geç evlenirmiş!”

                Geleneklere kızıyorum: Çocukluğumuzun, genç kızlığımızın sevinçlerini kıymık kıymık eden korkuları bize aşılayan geleneklere. Bunlara sıkı sıkı sarılanlara kızıyorum.

                Bu rüzgârı seviyorum. Kızıma Hanife’yi, ablamı, kendimi anlatıyorum. Kızım kahkahalar gönderiyor korkularıma. Rüzgâr hızlanıyor.

 

Read more...

ÖYKÜ-BİRİLERİ

BİRİLERİ

 

                Sessizliği yırtarcasına bağırıyor yine. Hep aynı makamda; birinci normal, ikincinin ilk hecesi hedefini bulmak için uzuyor, uzuyor ve birden pat diye kesiliyor: Boza, booooza. Kaymak booooza.

                Demek buralara da gelirdin bozacı. İyi ki geldin. Bilmeden beni sevindirdin. Adlandıramadığım duyguların kıyısından sokuluverdin.

                Yeni tanıştığım birinin evine konuk gelmiş gibiyim. Tedirginim. Koltuklara, sandalyelere, duvarlardaki resimlere bakıp avunmaya çalışıyorum. Bunlar benim eşyalarım, yıllardır kullandığım, yıpranmış ama benim. Bunlar alışkanlıklarımın birer parçası. Şu masada oturup sayısız kez mektuplar yazdım, öyküler şiirler çalıştım. Kitaplarımın hepsi burada. Öyleyse neden bu yabancılık duygusu bırakmıyor yakamı? Bazen birden kalkıp gitmek istiyorum, işin ayırtına varınca, umarsız çöküp kalıyorum.

                Nedir bu duygunun adı? Alışkanlık mı? Bir yandan güzel bir yanımız, bir yandan en kötü. Ya çevremizdeki insanlara, nesnelere alışamasaydık, hep bir yabancılık duygusuyla yaşamak ne denli zor olurdu kim bilir! Bu kez de yabancılık duygusuna mı alışırdık? Belki de gerçek tehlike alışkanlıklarımızın tutsağı olmamızdır. Kahve alışkanlıkları, okeyler, öğretmen evleri, danslı-tepinmeli yemekler; pastalı, börekli günler, mevsim sonu alış verişleri, televizyon karşısında geçirilen akşamlar ve daha niceleri... Hepsi bir görevi yerine getirir gibi yaşanıyor. Çizginin dışına çıkmak huzursuzluk veriyor, günü eksik yaşamışlık duygusu yaratıyor kişide.

 

                Bir yanda alışkanlıklarımız, bir yanda değiştirmek istediklerimiz, kurtulmak istediğimizi söylediklerimiz... Kentler, mahalleler, iş yerlerimiz, yaşadığımız çevre. Kaçıp kurtulmak istediklerimiz. Kaçınca da tuhaf bir biçimde özlediklerimiz. “Bu evden çıksam bir daha dönüp bakmam!” dediğim beton duvarlar, bir türlü ağartamadığım karolar, günaydınıma “Nereden tanışıyoruz? Sen de kimsin?” bakışıyla karşılık veren komşular bile gözümde tüter gibi. Belki de aradığım onlar değil, yalnızca alışkanlıklarım. Ben değil miydim alışkanlıklara burun kıvıran, farkına varmadan edindiğim alışkanlıkları değiştirmeye çalışan? Şimdi eski evimle tek benzerlik olan bozacının sesine mal bulmuş gibi sarılmaya kalkışıyorum. Nedir bu duygunun adı bilemiyorum. Yalnızlık desem, yalnızlığın en koyusunu çevremiz insanlarla doluyken yaşıyoruz.

 

            Pencereden Atatürk Mahallesi’nin alt yanındaki çıplak kayalar görünüyor. Simsiyah taşlar içimi daha bir karartıyor. Tek avuntum okumak. Gece gündüz delice okuyorum. Ne var ki yalnızca okumak yetmiyor. Okuduklarım üzerinde konuşmak tartışmak istiyorum. Bir gün konuşup tartışabileceğim birini bulurum umuduyla ilginç bulduğum, beğendiğim, beğenmediğim bölümlerin altını çiziyor, yanlarına notlar alıyorum. Ama o bir gün bir türlü gelmiyor. Bir türlü birilerini bulamıyorum. Konuşamamanın sıkıntısını her gün daha yoğun yaşıyorum.

 

                Geçen yıl Murat vardı okulda. Zaman, zaman okuduğumuz kitaplar ve güncel konular üzerinde konuşuyorduk. Konuşmalarımızda şiir vardı, roman, öykü, felsefe vardı. Onun gidişi beni büsbütün yalnız bıraktı. Okulda sabahtan akşama dek konuşulan konular aynı: Ortak sorunumuz ders programları(bir türlü beğenmediğimiz), öğrenciler ve dersler dışında, erkekler futbol, bayanlarsa ev işleri, giyim-kuşam ve çocuklarını konuşuyorlar. Bunlar da konuşulmalı elbette, ama yaşam yalnızca ev işleri ve giyim-kuşam değil ki…                Murat’ı arasam, “Gel, okul çıkışı bir yerlere gidelim, oturup konuşalım,” desem. Gelmez. Gelmeyeceğini biliyorum da, neden böyle davrandığını bilemiyorum. Çözemedim. Bilmece gibi. Bir gün, “ Eski kitapçıları dolaşalım, birkaç kitap alırız,” demiştim, kabul eder göründü, ama kesin bir tarih vermedi. Aylar geçti önerimi yineledim, yine aynı yanıt; “Bir gün gideriz.” Bitmeyen, gelmeyen ‘bir gün’ ler... Peşinden koşuyor, zorluyormuşum duygusuna kapılıp vazgeçtim. Benimle oturup konuşabiliyorsa, dışarıda birlikte olmaktan da kaçınmamalıydı. Belki de birçokları gibi kuralların tutsağıdır o da. Öyle ya evlilik var, dedikodular var! Evli bir adam, evli bir kadınla çıkıp dolaşır mı? Konuşacakmışım, aptal olma, haddini bil! Erkek olsaydın neyse. En gelişkin kafalar bile iş uygulamaya gelince bambaşka oluyor, hala öğrenemedin mi? Onlar açık görüşlü, ilerici, kadın özgürlüğünü savunuyor, ama başkaları için. Başkaları da daha başkaları için. Savunmalar sözde kalıyor, artık anla. Yaşamaya gelince her şey başkalaşıyor. Dahası yaşamıyor, oynuyoruz çoğumuz. Toplum kuralları bahanesinin ardına gizlenip gün geçirme oyunu oynuyoruz. Keşke oynamak yerine yaşamayı seçseydik. O zaman bu denli iletişimsiz olmazdık.

 

                Geçenlerde yolda karşılaştım Murat’la. Okula gidiyormuş. Beni görünce yanıma geldi. Bir-iki dakika konuştuk. Ödünç aldığım kitabı yanımdaydı, onu verdim. Kitap hakkındaki düşüncelerimi sordu.

                —Bu öyle ayaküstü konuşulacak bir konu değil ki, keşke konuşabilseydik. Kitapla ilgili notlar aldım, tartışmak istiyorum.

                —Olur, konuşuruz bir gün.

                —Ne zaman? Aynı okulda değiliz artık, programlarımız da uyuşmuyor. Sen okula giderken, ben dönüyorum. Yani okulda olmaz bu iş. Patlayacağım inan ki. Ne biçim bir yer burası? Konuşacak insan bulamıyorum.

                —Yaz o zaman.

                —Neyi?

                —Bütün bunları. Konuşamadığını, tartışamadığını yaz.

                —Olur. Seni de yazarım.

 

                Kızmıştım. Kırılmıştım. “Seni de yazacağım,” derken, “Senin de kuralların tutsağı olduğunu yazacağım,” demek istiyordum. Demek onca güzel düşünceyi barındıran kafasında hala eğitemediği bir yön var. Kabul ediyorum, herkesin bir ilkel yönü vardır, ama onunki aydınlık düşünceleriyle bağdaşmıyor. Hani ilkeleri olan biriydi, kurallar onu bağlamıyordu, doğru bildiğini yapıyordu. Çoğu kez dışlanmayı bile göze alıyordu. Ya şimdi? Başkalarının kurallarına yenik düşmek yakışır mı onun gibi birine?

 

                Yalnızlığımın arasına süzülüp gelen bozacının sesi ne çok şeyi getirdi odama. Dört elle tutundum havada kayıp giden bu sese. Gitsem, boynuna sarılıp “Sağ ol, ilaç oldun yalnızlığıma,” desem, anlar mı? Hiç sanmam. “Deli bu kadın!” der. “Aklını kaçırmış!” Eskiyle yeni arasında bağ olduğunu bilmez. Bozacıya içten teşekkürlerimi içimden ediyorum. Sevincimi içime gömüyorum. Zaten güzellikleri hep içimize gömmüyor muyuz? Öfkemiz, acılarımız çırılçıplak. Kızmak, bağırmak ayıp değil, hatta küfretmek bile. Ama sevgimiz, sevinçlerimiz en büyük günahlar gibi saklanır. Çoğumuzun sevgisini ortaya çıkaracak birileri gerek. Madenciler gibi sevgi kazıcıları istiyoruz, böylesine iletişimsiz, böylesine sevgisiz olmamak için. Oysa öyle az ki sevgi kazıcıları!

                Yağmur başladı. Balkon demirlerine, camlara vuruyor tıpır tıpır. Şimdi alır gider özlemimi, ya da yalnızlığımı. Alışırım bu eve de. Kulağım bozacının sesinde, sürekli alıcısı gibi yolunu bekliyorum.

                Boza, booooza...

Read more...

ÖYKÜ-MAKİNE

 

                Konuksun yine düşlerimde. Anı ağacının dallarında uçarı kuşlarız sanki. Bir aşağı, bir yukarı uçuyoruz.

                İşte gözünden bile sakındığın bahçen. Boynu bükük çiçekler açmış elması, armudu. Kakma aşı yaptığın tüysüz şeftali ilk meyvesini verdi biliyor musun?    Bir dalda eski ceketin, birinde bağ bıçkısı duruyor. Şu ilerdeki kiraz ağacında emektar tırpanın... Hepsi sen sen bakıyor, hepsi sen kokuyor.

                Asmaların budanması gerek, duvarlar hala sıvasız. Ayakkabılarımızı onarırken kullandığın örs, çekiç ve çivilerin bulunduğu eski valiz kapağı yine aynı yerinde; dama giden merdivenin basamaklarının birinde, toz içinde seni bekliyor.

                Bir dikiş makinen vardı hani, anandan kalma. “Parası ödenmedi, anam rahat uyumaz toprakta,” diye bir Rum Kilisesi aramıştın yıllarca. Makineyi bir Rum terziden almışsınız. Parasını ödeyemeden adam ölünce, anan müftüye danışmış: Para yoksul bir Rum’a, ya da Rum Kilisesine ödenmeliymiş. En büyük korkun, bir Rum kilisesi bulamadan ölmekti. Bulup ödediğini duydum sonunda.

                Araladıkça gurbetin kapısını, bir sana, bir makineye bakardım imrenerek, şaşkınlıkla. İkiniz de birer anıttınız gözümde. Neler neler yapmıştınız birlikte. Derisiz avuç içlerin, -Seferberlikte, umarsız bir kış, öküz arabasıyla Konya, Aksaray arasında gazyağı taşırken, ellerin arabanın tekerlek demirlerine yapışakalmış. Arabayı çamurdan çekip çıkarmanın bedeli, yerine yenisini koyamayacağın bir çift avuç içi derisi olmuş.- vadilerden daha derin yarıklarla doluydu. Ellerini her öpüşümde, çocuk düşlerim o anları yaşardı da bize öyle soğuk duruşunu bağışlardım. Derili ellere inat, tüketenlere inat üretip duran ellerin ayrı bir dünyaydı düşlerimde gidip geldiğim.

                Toprakla oynaşın bitince, makineye dönerdin. Oynaşın diyorum, çünkü toprağı ölesiye seviyordun. Biz, “ Satıp savalım şu bahçeyi, büyük şehirlere gidelim,” dedikçe, sen; “Toprağa aşığım, onsuz yapamam!” derdin. Güldüğümüz zamansa; “ İnsan yalnızca insanı mı sever? Toprağa aşkım her şeyden üstün!” diye bizi paylardın. Geceleri soğuktan artan ellerinle çoraplarımızın tabanlarını değiştirir, ayakkabılarımızı onarırdın. Yorulmak yasaktı, sana da makineye de.

                Göremedim gidişinizi; ne senin, ne de makinenin. Bencillik rüzgârları savurmuş her şeyi. Üşüyorum yaz ortasında. Bahçe sensiz, ev sensiz.  Mum tahtası öylece bomboş; makinesiz.

 

 

 

 

Read more...